Ali Elmacı; toplumsal şiddeti, baskıyı, boyun eğme biçimlerini,
katılaşmış ama omurgasız, dejenere sistemleri yarattığı
ironik dille tuvallerine aktarıyor.
Aile: Toplumun en küçük birimi. Büyük topluluklar içine girmeye başladığımız ilk yıllarda, okulda, ailenin yüceliği, toplumun değerleri öğretilir. Çekirdek aile yüceltilir. Aile; şiddetin, çarpıklıkların, iktidar olgusunun, saygının ötesinde korkunun yaşandığı bir mikrokosmos değil midir? Kutsal doğrular aile içinde dikte edilirken, toplum ailenin korunaklı yapısını şekillendirip hatta sarsmaz mı? Ve günün sonunda çocuk, topluluğa karıştıkça, bir birey olduğunda bile, ailenin sırlarını ele vermez mi?
Ali Elmacı; toplumsal şiddeti, baskıyı, boyun eğme biçimlerini, katılaşmış ama omurgasız, dejenere sistemleri yarattığı ironic dille tuvallerine aktarıyor. Devlet kavramını aileden başlayarak bireyler ve ilişkiler ölçeğinde sorgulayan Elmacı, renkli ve kabullenilmiş dünyaların ardındaki detaylarda gerçekliğin, her an patlamaya hazır ve nereden geleceği belli olmayan tehlikeli boyutunu gözler önüne seriyor. İfadesiz, hep aynı yöne bakan yüzler, devlet aile medya kısırdöngüsünde kurulan, içiçe geçmiş çetrefil ilişkilerde Elmacı 21. yüzyıl distopyasını absürtleştirerek kurguluyor.
